mens, mens

Een ontmoeting zat er voorlopig niet in. Waarom? Drukte hè. Mens, mens, wat kon een mens het toch druk hebben. Eigenlijk was ze al maanden aan één stuk ononderbroken bezig, zuchtte ze aan de telefoon. Toen ze me belde om een afspraak af te zeggen die al in de winter was gemaakt. Het was nu voorjaar.

Met twee kleine kinderen, parttime baan en aardige man die ook nog het huishouden meedeed had ze geen moment tijd. logisch. Ik begreep dat we geen uurtje koffie konden drinken. Het was gewoonweg niet te doen. Jammer genoeg, ze betreurde het oprecht en ik achtte het onwaarschijnlijk dat er in al die tijd geen enkel uurtje afkon.

Dan niet, Agnes.

Agnes was een perfectionist. Ze plande en regelde alle afspraken voor het gezin punctueel en ruim van te voren. Het was geen huishouden waar je zomaar spontaan binnen wipte. Daar hield ze niet van, dat ontregelde haar dag. Toen ik haar pas kende bezocht ik haar twee keer onaangekondigd. Ik belde aan en zag haar aarzelen en verstrakken aan de voordeur. Ze liet me binnen. maar echt leuk werd het niet. Daarna was ik genezen, nooit meer van die bliksembezoekjes.

Afspraken maakten we sindsdien per mail en werden weken van te voren duidelijk vastgelegd. Tijdens een wandeling van half 2 tot 3 uur zagen we elkaar voor het laatst. In de herfst. De heide bloeide paars en de weg was zonnig. Geen boom stond voor het licht.

Ze keek naar mij. De persoon met alle vrijheid, zonder duidelijke verplichtingen en rondscharrelend met een uitkering. Dat vond ze moeilijk, zei ze.

Weigerde ik verantwoordelijkheid te dragen? Was het de weg van de minste weerstand? Wilden we misschien niet allemaal stiekem verzorgd worden en financieel ondersteund?

En wat doe je zo eigenlijk de hele dag?

De veroordeling lag op de loer. Maar ik wandelde verbeten optimistisch door en zei dat er veel tegenslagen waren geweest, wat waar was. En dat ik natuurlijk ook het liefst zelfstandigheid op alle vlakken wenste. Graag eigen geld zou verdienen, zodat ik niet steeds verantwoording schuldig was aan iedereen die dacht dat ie het beter deed. Zoals zij. Velen keken meewarig neer op mijn karige bestaan. Arme lieden die geen tijd meer vonden voor een dagelijkse wandeling in de natuur. Wat mij een basisbehoefte leek.

dag van een Mies