mens, mens

Een ontmoeting zat er voorlopig niet in. Waarom? Drukte hè. Mens, mens, wat kon een mens het toch druk hebben. Eigenlijk was ze al maanden aan één stuk ononderbroken bezig, zuchtte ze aan de telefoon. Toen ze me belde om een afspraak af te zeggen die al in de winter was gemaakt. Het was nu voorjaar.

Met twee kleine kinderen, parttime baan en aardige man die ook nog het huishouden meedeed had ze geen moment tijd. logisch. Ik begreep dat we geen uurtje koffie konden drinken. Het was gewoonweg niet te doen. Jammer genoeg, ze betreurde het oprecht en ik achtte het onwaarschijnlijk dat er in al die tijd geen enkel uurtje afkon.

Dan niet, Agnes.

Agnes was een perfectionist. Ze plande en regelde alle afspraken voor het gezin punctueel en ruim van te voren. Het was geen huishouden waar je zomaar spontaan binnen wipte. Daar hield ze niet van, dat ontregelde haar dag. Toen ik haar pas kende bezocht ik haar twee keer onaangekondigd. Ik belde aan en zag haar aarzelen en verstrakken aan de voordeur. Ze liet me binnen. maar echt leuk werd het niet. Daarna was ik genezen, nooit meer van die bliksembezoekjes.

Afspraken maakten we sindsdien per mail en werden weken van te voren duidelijk vastgelegd. Tijdens een wandeling van half 2 tot 3 uur zagen we elkaar voor het laatst. In de herfst. De heide bloeide paars en de weg was zonnig. Geen boom stond voor het licht.

Ze keek naar mij. De persoon met alle vrijheid, zonder duidelijke verplichtingen en rondscharrelend met een uitkering. Dat vond ze moeilijk, zei ze.

Weigerde ik verantwoordelijkheid te dragen? Was het de weg van de minste weerstand? Wilden we misschien niet allemaal stiekem verzorgd worden en financieel ondersteund?

En wat doe je zo eigenlijk de hele dag?

De veroordeling lag op de loer. Maar ik wandelde verbeten optimistisch door en zei dat er veel tegenslagen waren geweest, wat waar was. En dat ik natuurlijk ook het liefst zelfstandigheid op alle vlakken wenste. Graag eigen geld zou verdienen, zodat ik niet steeds verantwoording schuldig was aan iedereen die dacht dat ie het beter deed. Zoals zij. Velen keken meewarig neer op mijn karige bestaan. Arme lieden die geen tijd meer vonden voor een dagelijkse wandeling in de natuur. Wat mij een basisbehoefte leek.

dag van een Mies

donsjas

Al een week zag ik hem staan; de super donsjas! In een advertentie op internet werd hij tweedehands, maar van topkwaliteit, aangeboden. Slechts één keer gedragen, dus werkelijk als nieuw. Hij werd als heel warm aangeprezen en aangezien ik pas ontzettend veel tijd had staan blauwbekken op diverse stations, omdat ik aldoor maar moest overstappen en geen enkele trein lekker op de andere aansloot, dacht ik; ''Zo kan het niet langer! Deze winter overleef ik absoluut niet, zonder dat ik die jas heb.''

Dat was duidelijk.

De verkoopster van het prachtstuk, de voormalige eigenaresse, vond dat ik het moest ophalen, per post sturen was haar te omslachtig. Dit betekende drie kwartier rijden, maar was dat erg? Nee, voor zo'n jas ging je door het vuur en zeker als daarna alles anders, warmer en beter zou worden.

Ik op weg. In een verre buitenwijk, aan de rand van een Brabants stadje vond ik ergens in de sneeuw het bewuste adres.

Tineke deed open, hartelijk alsof we al jaren vrienden waren. Dit vanwege ons korte mailcontact, vermoed ik. Die haar vermoedelijk bijzonder goed bevallen was. Had ik er misschien een vleugje humor doorheen geschreven?

'Kom maar binnen, hij ligt al klaar,' riep ze doortastend en leidde mij een donkere garage in. Ferm drukte zij me de droomjas in de handen. Er schoot even een snelle twijfel door mij heen. 'Leek het niet een beetje goedkoop van snit?' maar juist op tijd drukte ik dit storende gevoel weg. Niet voor niets had ik zo'n eind gereden en wilde resultaat. Ik kwam om te kopen en mijn droom waar te maken, geholpen door Tineke's sublieme verkoopenergie.

'Heel praktisch ook,' besliste Tineke en 'stond zo goed'. In de zijspiegel van een glimmende motor, die in de garage stond mocht ik mijzelf aanschouwen. Een beetje wringen om een passend totaalbeeld te krijgen in het 4 bij 5 spiegeltje, maar iets anders had ze niet.

Was het erg? Nee zeg! Je ziet zo toch wel hoe goed het staat. Ze praatte onophoudelijk.

Haar huis mocht ik duidelijk niet in, waar zeker genoeg spiegels zouden staan, want Tineke zelf zag er ultraverzorgd uit, met pasgeknipt diagonaal kapsel en vele lagen opmaak.

'Is alles dons of een percentage?' Vroeg ik nog zachtjes. Bijna durfde ik deze kritische vraag niet te stellen, alsof ik haar niet vertrouwde. Bah.

Ze keek me inderdaad misprijzend aan en antwoordde; 'Natuurlijk dons!'

Het dons diende ik met tennisballen te wassen gaf ze nog als tip mee. Ik was overtuigd, Tineke was een wereldvrouw. Gaf haar het geld en gehuld in de droomjas, waarop haar parfum (bepaald niet mijn smaak, zoet en weeïg) reed ik naar huis.

Pas onderweg gaf ik mijn twijfel een kans.

Ik stopte, betaste het materiaal in helder daglicht en vond dat het dons verrassend vlak aanvoelde, als polyester vulling. Het kon toch niet waar zijn?

Thuis aangekomen voelde ik mij wat droevig, propte mijn stinkende droomjas meteen in de wastrommel, goot er flink wat wasmiddel bij zodat haar smerige parfum zou wegspoelen en vouwde mijn handen in onschuld. Die tennisballen leken me niet nodig.

De jas bleek inderdaad van honderd procent kunststof, wat het voordeel heeft dat je het makkelijk kan wassen. Tineke had me voorgelogen. Dromen zijn bedrog en ik een naïef ei.

dag van een Mies

Rita-dag

Opgewonden sfeer, enthousiaste dames, het tij zou nu echt keren. Dames aan de macht, in het zakenleven en de politiek.
Zoiets is vaker beweerd, veelal zonder resultaat. Deze keer ging het zeker lukken. Ja, een vrouwelijke burgemeester had onze stad nodig. Het was toch te gek dat deze niet al jaren geleden was gekozen! Voor de gemeenteraad stemden we ook alleen op vrouwen, ook al stonden ze onderaan de kieslijst. Ik vond het best.

Ik was net gearriveerd op een bijeenkomst voor alleen dames en keek rond in de grote zaal. Veel stijlvol geklede vrouwen op leeftijd, waar het geld van afdroop.
Waarschijnlijk afkomstig uit de omringende dorpen, want de bevoking uit onze stad is meestal sjofel gekleed, passend bij een armetierige arbeiderstad. Deze ontwikkelde mondige dames grepen de microfoon om te vertellen over wantoestanden in de zorg en andere politiek-menselijke kwesties. Hartverscheurende verhalen waren te horen, over 1 personeelslid op 20 hulpbehoevende oudjes. Alle toehoorders vonden het vreselijk en zuchten in koor.

'Zulke verhalen van het volk zijn belangrijk en moet de politiek wakker schudden' of woorden van dergelijke strekking klonken helder uit een forse vrouw, die opeens achter de microfoon stond. Het was onhoudbaar in de zorg en zij als vrouw van de praktijk ging het veranderen, nee, verbeteren! Ze verhief haar stem, bepaald niet nodig, want die was al sterk genoeg.
Keek met reebruine ogen naar haar publiek en ik wist het opeens. Ach, een bekend fenomeen! Zag ik ook eens een politieke dame van formaat. Wat leuk, het was Rita Verdonk, die ons kwam bijstaan in het brabantse land.

De rest van mijn leven kon ik tegen jan en alleman zeggen dat ik onze Rita in levende lijve had gezien. Tevreden ging ik een kwartier later weer naar huis. Ik had nu een mooi resultaat geboekt. De bijeenkomst speciaal opgericht voor vrouwen moest het maar even zonder mij stellen.
Ik had deze bevlogen meetings al vaker bezocht. Het idee erachter was dat alle dames samen zouden netwerken, opdrachten vergaren en daardoor vele gedroomde carrieres daadwerkelijk konden starten. Vol blijdschap had ik mijn netwerkvraag bij diverse personen gedeponeerd, tot dusver zonder resultaat. Het bleef een mooie droom.

Ik kwam er wel veel hulpbehoevende dames tegen, die ook verder wilden komen in hun leven. 'Thuismanagers' die hun gezin succesvol runden, maar naar het zakenleven verlangden en andere vragende vrouwen. Dat gaf veel erkenning en diepgaand onderling begrip, iets waar vrouwen zo goed in zijn. Verder schoot het niet op. Dat kwam allemaal omdat de samenleving nog veel te machismo was en vrouwen maar tegen die glazen plafonds beukten, met hun machteloze koppen. Maar nu ging het veranderen; Wij stonden op het punt de macht te grijpen en Rita ging ons helpen. Ik had haar gezien.

dag van een Mies

dag met schorseneren

Schorseneren zijn vreemde dingen. Ik had ze vandaag gekocht en maakte ze schoon.
Een intensief, langdurig proces dat ongeveer een halve dag duurt.
Plakkerige, zwarte, taaie vellen moeten eraf geschrobd, om een lange, dunne, zoetachtige
wortel over te houden. De asperge voor arme mensen, noemen ze het.
Nou, het kostte 3 euro per kilo, dus een armlastig individu zal dit echt niet kopen.

Je kookt de ontvelde wortel. Eet hooguit 4 stuks, anders ontplof je.
Ik nam iets te veel, dus mijn darmen zijn momenteel overactief.
Ik ga er eens een aansteker bijhouden om te zien wat er gebeurt.
Er brak ooit brand in een stal uit, omdat een boer naast een gasvormige koe stond te roken. Mocht dit het laatste stukje tekst zijn, dan ben ik misschien in vuur opgegaan.

Schorseneren zijn nauwelijks meer te koop. Alleen bij de natuurwinkel en bij de biologische tuin, hier vlakbij. Niemand heeft tijd voor die dingen, alleen een werkloze kan dit bijzondere produkt verwerken. Ook de topinamboer, oftewel de aardpeer kent geen mens meer. Deze kun je zo in de pan bakken, dus qua tijd lukt het de drukke medemens, vol van verplichtingen wel om dit te bereiden. Alleen is deze grillig gevormde aardpeer toevallig ook nog familie van de schorseneer en heeft dezelfde knallende eigenschappen.

Ooit ga ik eens iemand te eten vragen en dit persoon beide groenten tegelijk voorzetten. Een wetenschappelijk experiment. Ik zeg niks. Ik ga het persoon daarna enkele uren observeren en kijken wat er gebeurt. Het lijkt me buitengewoon spannend en ook wil ik graag zien hoe dit mens zich gedraagt. Gaat het extra vaak nonchalant heen en weer lopen om de geur te verhullen? Moet het opeens ontzettend vaak roken en wil het dit plotseling buiten doen? Denkt het persoon dat het lijdt aan een spastische darm en wil het naar de eerste hulp? Dit is trouwens lekker vlak bij de deur, dus daar kunnen we dan samen heen, tegen die tijd.

Warempel, de eerste carnavalsgeluiden. Nu al!
Ergens in mijn buurt hoor ik hoempageluiden, en een mannenstem die praat, misschien prins carnaval wel.
Het is me niet gelukt blijvend carnaval te vieren. Ik ben niet vlot genoeg, niet lollig van aard, te serieus, te veel 'boven de rivieren' of protestant bloed. Jammer wel. Want als je mee doet kan je veel pret hebben. Dolle pret die ik nu allemaal mis. Nu zingen ze samen hard. En lachen ook nog eens, via microfoons, zodat de rest van de buurt niets hoeft te missen.
De etterballen.

Dag van een Mies

'zon'dag

Voor de verandering een zondag, een dag met volop zon zogezegd en dat is
even wennen. Je kan nu niet binnen zitten met een gerust hart. Eruit, eruit!
N. belde, hij ligt in het ziekenhuis, omgevallen met zijn fiets en enkel gebroken. Op het laatste restje ijs is hij onderuitgegaan, net voordat alles weggesmolten was.
N. woont alleen, dus heeft hij hulp nodig bij van alles.

Zijn val zal een gegronde reden hebben. N. is van de 7-de dag adventisten en heeft een sterk geloof in het hogere wezen. Niets gebeurt zonder reden, ook al snapt niemand er iets van, het is belangrijk dat God weet wat hij doet en hij doet het voor jou!
Een sterk geloof lijkt me fijn, N. klonk dan ook opgewekt door de telefoon, terwijl hij mij belde en vroeg of ik rooibosthee wilde brengen en zijn katten eten geven.
Dat wilde ik best.
N. was daarna alleen uren onbereikbaar, omdat ze hem gingen boren en repareren.

N. is geopereerd en de katten hebben brokjes gehad. Ik kreeg de sleutel van zijn huis en kon
zodoende de puinhoop eens aanschouwen.
Sjonge, indrukwekkend en dat voor zo'n gelovig iemand.
Ik dacht dat die meer van orde en regelmaat hielden.
Tussen stapels kleding op zoek naar schone was. Heb je wel eens
per ongeluk een hele vuile sok van een vreemd mens besnuffeld? Niet doen. Zo'n geur blijft je opeens heel lang bij. Agghh en die kleren die hij heeft.... echt rijp voor de vuilnisbelt.
Kan God niet ook zorgen dat N. iets aan zijn persoonlijke hygiene doet? In plaats van dat hij de hele dag achter de computer zit om heilige dingen te typen en te versturen?
Zie je wel vaker bij mannen, alleen bezig met hogere doelen en een volslagen gebrek aan realiteitszin. De dagelijkse dingen zijn misschien een beetje te min.

Ik heb maar niks gezegd tegen N.
Zijn bruin uitgeslagen sweaters gebracht, een enkel schoon ondergoedje uit het jaar nul en de bijbel natuurlijk. Die wil hij ook graag.
Hij is nog wel opgewekt maar iets minder. Heeft maar een half uur geslapen vannacht, zegt hij. Oh het ziekenhius, een bron van ellende.


Ik belde met zuster Miranda. Die was behoorlijk chaggerijnig. Zou ik ook zijn als ik met zo' n naam door het leven moest. Ik kon de verse kattenbakvulling niet vinden, dus wilde ik N. raadplegen. De vulling moest ik toch echt hebben want er was net een flinke lading diarree door een kat geworpen. Hij groef het netjes onder en schudde zijn pootje flink, omdat het bleef plakken. Allemaal juist onder mijn fijne neus.
Zuster Miranda zei dat N. niet op deze afdeling lag. Vreemd, omdat ik hem daar toch al had opgezocht. Miranda werd link en vroeg wie ik dan wel niet was. Ja, wie ben ik eigenlijk? Dit leek mij niet ter zake doend, en na veel zacht gepraat kon ik een naderend conflict voorkomen. Tussen Miranda en mijzelf.
Geen pretje het ziekenhuis, je hebt er veel tact voor nodig.

regendag

Mijn voeten waren vandaag 3 keer natgeregend. Dit omdat het dus de hele dag goot, en mijn schoenen plotseling water doorlaten. Dat is nieuw, daarvoor deden ze zoiets echt niet. Mijn dure LoWa wandelschoenen zijn nog maar 1 jaar oud en laten mij nu al in de kou staan. Dat terwijl ik ze zelfs regelmatig ingevet heb, aan de buitenkant en ze van binnen de befaamde goretex laag bezitten. Een welbekende laag onder natuurwandelaars, de laag die zo duur is en waar geen spatje regen doorkomt. Mooi niet dus.
Ik moet zeggen dat ik teleurgesteld was in dit product.
Vanwege die koude voeten stond ik net onder de warme douche.

Hier dacht ik aan bananen. Ik snapte zelf ook niet waarom. Of misschien toch; ze waren op! Behalve grannys, de groene appels die erg lang moet reizen om hier te komen, volgens mij komen ze meestal uit NieuwZeeland, lag er niks meer in mijn grote rieten fruitschaal. En die grannys lagen er al weken en weken. Ze bleven er steeds maar precies hetzelfde uitzien. Daar verbaasde ik mij over. Ze hadden dikke schillen, die niet rimpelden en geen bruine vlekken vertoonden. Ik wou dat mijn huid ook op zo'n granny leek. Alleen van binnen zou ik dan wel meer smaak willen hebben, want die appels zijn echt ontzettend vies.
Ik ga ze allemaal weggooien. Misshcien lusten de vogels ze wel.

Wat de bananen betreft: Ik herinner mij een opleiding waar ik in een tijdje terug aan deelnam. Iets over export-management zou ik leren, zodat ik daarna aan export-zaken kon deelnemen. Dat leek mij een gezonde ontwikkeling, want daarvoor had ik nogal langdurig rondgezweefd in vage sferen. Dit was strak, zakelijk en duidelijk.
Tijdens de opleiding sprak men veel over penetreren. Maar dan van de markt. Daar moest ik nogal aan wennen. Deze macho-terminologie kreeg ik er moeilijk in, maar deed mijn best.

Op een gegeven ogenblik moesten we een presentatie houden, om de beurt.
Ik zou bij God niet meer weten waarover het had moeten gaan. Maar ik deed iets met bananen. Deze had ik op papiertjes getekend en liep er mee door de klas. Waarschijnlijk had ik er een gedicht bij, dit als inleiding op een serieus vervolg.
Volgens mij was het heel creatief en hopelijk diepzinnig van aard. De dame die onze groep begeleide, een strenge zakelijk vrouw in mantelpakje kon zich niet meer inhouden. Ze riep onbeheerst en wild uit; Wat doe jij in vredesnaam op deze opleiding? Wat ben je aan het doen?? Ja, duh, ik zat met die papieren bananen immers, mooi werk af te leveren. Voor de goede verstaander.

Helaas werd ik kort na deze affaire verwijderd uit de opleiding en kon mijn zakelijke carriere dus wel schudden. Men weigerde mij een stage te verschaffen in het zakelijk werkveld, omdat ik daar niet zou passen. Wel hadden ze kapitalen opgestreken om mij als cursist aan te nemen.
De mantelpakjesdame en haar vriend hadden goed aan mij verdiend. Het bleek weggegooid geld. Na de bananen zat ik werkloos thuis. Een illusie armer. Het zakenleven, niet voor mij.

De hond piept, het moet eruit. Het zal nog harder piepen als het de regent voelt. Buiten giet, stortregent het. Ik denk dat de aarde gaat overstromen en zoek mijn oude regenlaarzen maar eens op.

dag van een Mies

Dag 5

De hond weigert de deur uit te gaan. Met de staart tussen de poten kijkt ze naar de hagelstenen en duikt in haar mandje naast de deur. Zou het aan de klimaatverandering liggen dat het nu al twee maanden ononderbroken naar winterweer is?
J. was met fiets en al omgevallen en denkt nu dat ze een whiplash heeft. Ze zat op de stoel en draaide haar hoofd van links naar rechts. 'Ging niet goed,'zei ze. Als ze donkere kringen rond haar ogen kreeg of als het bloed uit haar neus spatte, moesten we alarm slaan en de ambulance bellen. Daar is het niet meer van gekomen. De kringen bleven uit en J. is toch weer met de fiets vertrokken. En dat terwijl ze haar schedel op de stenen had voelen kletsen.

De hond is toch buiten geweest, onder druk. Nu het weer binnen is gaat het neuken op haar favoriete speeltje; een driehoekig pluchen geval ten hoogte van haar lichaam. Met een beetje fantasie lijkt het op een gezellig ander hondje. Zo te zien gieren de hormonen door haar kleine bruine lijf. Vermoedelijk zal het binnenkort loops worden.

Vandaag had ik nergens zin in. Dat kan je wel eens hebben he. Het is geen prettige stemming,
maar wat kan je eraan doen? Denken dat het ooit wel weer leuker wordt, allemaal. Wanneer weet ik nog niet. Ondertussen is de helft van mijn kies in de kauwgom gaan zitten en omdat ik er bijna de rest van de tanden op brak heb ik het verwijderd. Ha, kan ik weer een spoedafspraak regelen. Mijn tong steekt nu voortdurend in het grote gat, het is er niet van weg te slaan.

De tandartsen wonen in een werkelijk prachtig pand, het lijkt wel de hemel op aarde.
Fantastische zilvergrijze stoelen van ruimtevaartschuim of iets dergelijks.
waar je lekker in wegzakt, terwijl je aan alle kanten ergonomisch ondersteund wordt. Alles nieuw, alles onder controle.
Glazen wanden, kunst aan de muur en design meubelen in die prachtige, lichte wachtruimte.
Ik kan niet wachten tot ik er weer ben!

Ik heb zin om mijn kies te onderzoeken met de spelden die hier voor mij op tafel liggen. Kijken hoe ver ze komen. Ja, erg verstandig zal het wel niet zijn. Dus is het beter om mijn naaiwerkjes af te maken. Ik was eindelijk die schapenbontjas aan het restaureren en had nieuwe bonthaken gekocht. Volgens M. konden die verbeterd worden en hij heeft er met een hamer opgemept totdat ze totaal verbogen waren. Ik heb daarna veel harde stemgeluiden geproduceerd, gevloekt en M. verjaagd.

dag van een Mies

dag 4

Flinke hagel onderweg op de fiets, maar het wordt echt al langer licht.
Was vanmiddag echt ontzettend toevallig even in de Mac Donald, een plek waar een milieu- en op alle fronten over-bewust persoon zich absoluut niet mag ophouden. Ik weet het, ken genoeg mensen die pertinent weigeren om een voet over die drempel te zetten, vanwege kapitalisme en imperialisme en dat soort van dingen.
Ik heb daar allemaal niet zoveel verstand van, maar de koffie is oke, de prijs ook en het is lekker anoniem. Je kan er onbekend opgaan in de plastic meubelen en verpakking.

Je mag er echt best 1 keer per half jaar komen hoor.
Voordat ik binnen ging, had ik wel even het publiek gescreend, om te weten of ik niet uit de toon zou vallen. Tot mijn verrassing zat er echt van alles, veel jong natuurlijk, maar ook bejaarden en enkelen ertussenin.
Een buitengewoon normaal middelbaar stel viel mij op, kun je zo hebben he. Later trof ik ze, werkelijk waar, aan in de rij voor een Heavy Metalconcert. Het moet niet gekker worden! Opvallen, omdat je er zo gewoon uitziet.

In de 'Macdo,' zoals ze in Frankrijk zo lieftallig zeggen, lag een Spitskrantje, waarin stond dat een mevrouw uit Helsinki meer dan twee jaar dood op de bank zat, voordat ze werd ontdekt. De flat werd gerenoveerd en bouwvakkers waren bezig om iets met kozijnen te doen. Kijken ze naar binnen door het glas, zegt de ene bouwvakker tegen de ander, in het fins: 'he gozer, zie jij ook wat ik zie? Een schedel steekt uit die badjas! Dat is raar man, en de pantoffels hangen ook wel een beetje ruim om de stakerige enkels. Kijk nou toch eens!'
Hoofdschuddend keken die bouwvakkers elkaar aan.

'Sjezus, lijkt me vet schrikken.' om maar even jeugdige taal te bezigen, als je zoiets tegenkomt!
De politie keek later in haar koelkast en stelde vast, mischien door de schimmelcultuur, alhoewel valt er nog wel wat te schimmelen na meer dan twee jaar? Of door de uiterste houdbaarheidsdata op de produkten, dat de dame ongeveer meer dan twee jaar dood was. Knap werk.
En dat niemand haar heeft gemist? Toch triest. Zou het niet een tijdje gestonken hebben in het flatportaal? Het is natuurlijk wel koud in Helsinki.

Na mijn koffiestop en gratis krantje reed ik met de boodschappen naar huis. Mijn schapenvacht-jas waaide open bij elke trapbeweging op de fiets. Daar ergerde ik me gruwelijk aan, al die lamme bonthaakjes die ik al maanden moest repareren en dat ik dit nog maar steeds niet had gedaan. Bah, ellendig uitstelgedrag.
Nu ga je het doen.
Dag van een Mies.

dag 3

Altijd fijn even over 'het weer' te schrijven.
Gevaar, gevaar! het gaat ijzelen, zeiden ze op de radio. Ik reed met de auto door de brabantse Kempen. Buiten zag het er inderdaad heel grijs en dreigend uit.
Het is een winter die nooit meer ophoudt, denk ik.
Inmiddels ben ik thuis en hoor harde tikjes tegen het raam. Ze hebben gelijk, die weermensen.

Ik had een bijeenkomst met een schrijversclubje, veelal bejaarden mensen, die lekker rustig en ontspannen zijn. Ik houd van bejaarde mensen. We lazen autobiografische teksten.
Er was een dame bij die jaren in het klooster zat. Ze droeg een habijt en dat vond ik interessant. De europese burka -avant la lettre- zou je kunnen zeggen. Met dit gewaad viel niet te fietsen . Ik heb eigenlijk ook nog nooit een burkavrouw op de fiets gezien.

Wat een verschil met het vorige schrijversgroepje, afgelopen week.
Bij de kennismaking mompelde een meisje van 24 onverstaanbaar haar naam, terwijl ze de andere kant opkeek. 'MMMMamoiemi' heette ze. Ofzoiets. 'Wat zeg je,' vroeg ik, waarop ze nogmaals onverstaanbaar haar naam mompelde. Weer dezelfde klanken, de blik gericht naar het plafond.
MMMm.etc wilde mij eerst niet bij het groepje hebben, omdat ik zo onbeschrijfelijk oud was. Het is ook niet niks, zo'n ouderwetse burgerlijke taart! De andere jongeren vonden dit te ver gaan en waren bereid mij een kans te geven.Vreugde. Hoi hoi.

Ook jeugdigen bezitten vooroordelen. Ik had naar het anti-discriminatiebureau kunnen stappen, destijds zo populair, maar weet niet of het er nog is. Voor werk te oud en nu ook nog bijna afgekeurd voor het uitoefenen van een hobbie. Het moet niet gekker worden. Respect man!

MMMM verwierp al mijn tekst, met licht schuddend hoofd en minzaam glimlachje, naar de prullebak. Zij had dan ook de school voor de journalistiek gedaan en was volleerd voor de rest van haar leven. Ik was een beetje verbouwereerd.
Kind toch, en dat terwijl ze nog steeds bij haar ouders woonde...
Ik geloof dat wij elkaar niet lagen. Zal wel aan het leeftijdverschil liggen.
Oh, geef mij toch een lekkere frisse bejaarde, elke dag.
Bij dat clubje kom ik niet meer. Beetje dat gezever van zo'n snotneus aanhoren.
dag van een Mies

volgende dag

In Denemarken hadden ze zon, gisteren, zei I aan de telefoon. Zij is mijn dochter en woont daar omdat ze een deense vriend heeft. Diezelfde zon scheen vandaag hier, dus moest ik een rondje heide doen met het hondje. Daar zit niks anders op, je kan die gratis vitamine D niet laten lopen. Ouderwets allochtoonse dames hebben niet genoeg vitamine D, heb ik eens gehoord. Ze zitten te veel binnen en als ze dan een blokje om mogen, doen ze weer een doekje over het hoofd. Hoe kan die zon er dan bij komen?

Dit keer drink ik een kopje thee op de bank. Het is half 5 en de zon verdwijnt al een beetje achter de huizen tegenover. Ik ben niet laaiend enthousiast over de kokosmakroon, hij lijkt wat verouderd. Uit zuinigheidsoverwegingen op de markt gehaald; 4 pakken koekjes voor bijna niks. Soms heb je dan ook niks. Zouden de vogels van kokosmakronen houden?

De hele dag hoor ik doordringende verbouwingsgeluiden van mijn nieuwe buurvrouw, een vierkant, nors, stug type. Helaas is ze vergeten zich voor te stellen toen ze hier kwam wonen en ook heeft ze verzuimd even aan haar naaste buur, aan mij, te vertellen dat ze het debiele plan had om haar hele huis van binnen te slopen. Het nare vrouwtje veroorzaakt al twee weken'permanente overlast. Deze ellende kan maanden duren. Vanochtend werd ik om 8.15 uit bed getimmerd. Woonde ik maar alleen aan de rand van een bos.

Toevallig is mijn buur een pot. Dat vertelde de aardige bouwvakker die daar de hele dag aan het timmeren is en mij liet zien dat al de vloeren eruit lagen. 'Ze logeert bij haar vriendin', zei hij. Ik had al zo'n vermoeden. Meestal vind ik potten leuk, maar deze niet.
Bovendien praat ze plat brabants! Ook dat nog. Bij het horen van zulke onontwikkelde geluiden
draait mijn maag zich om.
En nog 1 ding: ze heeft alle ouderwetse tegeltjes overal uit gesloopt, nou dan weet je het wel!

Keiharde boorgeluiden. Het zijn gehorige huizen. Het geluid lijkt op de tandartsboor. Toevallig was ik vandaag bij de tandarts. Twee gaten heeft hij gevuld. Zonder verdoving.
Er wordt vaak in mij geboord de laatste jaren; mijn kiezen hebben altijd wat en zelden wat leuks. Het is een sympathieke tandarts. Voordat hij van start gaat, met zijn assistente en de apparatuur, legt hij kort zijn hand op mijn schouder. Hij kijkt mij buitengewoon persoonlijk aan,
en zegt vriendelijk dat hij zijn uiterste best gaat doen, lief he! Mies