dag 4

Flinke hagel onderweg op de fiets, maar het wordt echt al langer licht.
Was vanmiddag echt ontzettend toevallig even in de Mac Donald, een plek waar een milieu- en op alle fronten over-bewust persoon zich absoluut niet mag ophouden. Ik weet het, ken genoeg mensen die pertinent weigeren om een voet over die drempel te zetten, vanwege kapitalisme en imperialisme en dat soort van dingen.
Ik heb daar allemaal niet zoveel verstand van, maar de koffie is oke, de prijs ook en het is lekker anoniem. Je kan er onbekend opgaan in de plastic meubelen en verpakking.

Je mag er echt best 1 keer per half jaar komen hoor.
Voordat ik binnen ging, had ik wel even het publiek gescreend, om te weten of ik niet uit de toon zou vallen. Tot mijn verrassing zat er echt van alles, veel jong natuurlijk, maar ook bejaarden en enkelen ertussenin.
Een buitengewoon normaal middelbaar stel viel mij op, kun je zo hebben he. Later trof ik ze, werkelijk waar, aan in de rij voor een Heavy Metalconcert. Het moet niet gekker worden! Opvallen, omdat je er zo gewoon uitziet.

In de 'Macdo,' zoals ze in Frankrijk zo lieftallig zeggen, lag een Spitskrantje, waarin stond dat een mevrouw uit Helsinki meer dan twee jaar dood op de bank zat, voordat ze werd ontdekt. De flat werd gerenoveerd en bouwvakkers waren bezig om iets met kozijnen te doen. Kijken ze naar binnen door het glas, zegt de ene bouwvakker tegen de ander, in het fins: 'he gozer, zie jij ook wat ik zie? Een schedel steekt uit die badjas! Dat is raar man, en de pantoffels hangen ook wel een beetje ruim om de stakerige enkels. Kijk nou toch eens!'
Hoofdschuddend keken die bouwvakkers elkaar aan.

'Sjezus, lijkt me vet schrikken.' om maar even jeugdige taal te bezigen, als je zoiets tegenkomt!
De politie keek later in haar koelkast en stelde vast, mischien door de schimmelcultuur, alhoewel valt er nog wel wat te schimmelen na meer dan twee jaar? Of door de uiterste houdbaarheidsdata op de produkten, dat de dame ongeveer meer dan twee jaar dood was. Knap werk.
En dat niemand haar heeft gemist? Toch triest. Zou het niet een tijdje gestonken hebben in het flatportaal? Het is natuurlijk wel koud in Helsinki.

Na mijn koffiestop en gratis krantje reed ik met de boodschappen naar huis. Mijn schapenvacht-jas waaide open bij elke trapbeweging op de fiets. Daar ergerde ik me gruwelijk aan, al die lamme bonthaakjes die ik al maanden moest repareren en dat ik dit nog maar steeds niet had gedaan. Bah, ellendig uitstelgedrag.
Nu ga je het doen.
Dag van een Mies.