Dag 5

De hond weigert de deur uit te gaan. Met de staart tussen de poten kijkt ze naar de hagelstenen en duikt in haar mandje naast de deur. Zou het aan de klimaatverandering liggen dat het nu al twee maanden ononderbroken naar winterweer is?
J. was met fiets en al omgevallen en denkt nu dat ze een whiplash heeft. Ze zat op de stoel en draaide haar hoofd van links naar rechts. 'Ging niet goed,'zei ze. Als ze donkere kringen rond haar ogen kreeg of als het bloed uit haar neus spatte, moesten we alarm slaan en de ambulance bellen. Daar is het niet meer van gekomen. De kringen bleven uit en J. is toch weer met de fiets vertrokken. En dat terwijl ze haar schedel op de stenen had voelen kletsen.

De hond is toch buiten geweest, onder druk. Nu het weer binnen is gaat het neuken op haar favoriete speeltje; een driehoekig pluchen geval ten hoogte van haar lichaam. Met een beetje fantasie lijkt het op een gezellig ander hondje. Zo te zien gieren de hormonen door haar kleine bruine lijf. Vermoedelijk zal het binnenkort loops worden.

Vandaag had ik nergens zin in. Dat kan je wel eens hebben he. Het is geen prettige stemming,
maar wat kan je eraan doen? Denken dat het ooit wel weer leuker wordt, allemaal. Wanneer weet ik nog niet. Ondertussen is de helft van mijn kies in de kauwgom gaan zitten en omdat ik er bijna de rest van de tanden op brak heb ik het verwijderd. Ha, kan ik weer een spoedafspraak regelen. Mijn tong steekt nu voortdurend in het grote gat, het is er niet van weg te slaan.

De tandartsen wonen in een werkelijk prachtig pand, het lijkt wel de hemel op aarde.
Fantastische zilvergrijze stoelen van ruimtevaartschuim of iets dergelijks.
waar je lekker in wegzakt, terwijl je aan alle kanten ergonomisch ondersteund wordt. Alles nieuw, alles onder controle.
Glazen wanden, kunst aan de muur en design meubelen in die prachtige, lichte wachtruimte.
Ik kan niet wachten tot ik er weer ben!

Ik heb zin om mijn kies te onderzoeken met de spelden die hier voor mij op tafel liggen. Kijken hoe ver ze komen. Ja, erg verstandig zal het wel niet zijn. Dus is het beter om mijn naaiwerkjes af te maken. Ik was eindelijk die schapenbontjas aan het restaureren en had nieuwe bonthaken gekocht. Volgens M. konden die verbeterd worden en hij heeft er met een hamer opgemept totdat ze totaal verbogen waren. Ik heb daarna veel harde stemgeluiden geproduceerd, gevloekt en M. verjaagd.

dag van een Mies

dag 4

Flinke hagel onderweg op de fiets, maar het wordt echt al langer licht.
Was vanmiddag echt ontzettend toevallig even in de Mac Donald, een plek waar een milieu- en op alle fronten over-bewust persoon zich absoluut niet mag ophouden. Ik weet het, ken genoeg mensen die pertinent weigeren om een voet over die drempel te zetten, vanwege kapitalisme en imperialisme en dat soort van dingen.
Ik heb daar allemaal niet zoveel verstand van, maar de koffie is oke, de prijs ook en het is lekker anoniem. Je kan er onbekend opgaan in de plastic meubelen en verpakking.

Je mag er echt best 1 keer per half jaar komen hoor.
Voordat ik binnen ging, had ik wel even het publiek gescreend, om te weten of ik niet uit de toon zou vallen. Tot mijn verrassing zat er echt van alles, veel jong natuurlijk, maar ook bejaarden en enkelen ertussenin.
Een buitengewoon normaal middelbaar stel viel mij op, kun je zo hebben he. Later trof ik ze, werkelijk waar, aan in de rij voor een Heavy Metalconcert. Het moet niet gekker worden! Opvallen, omdat je er zo gewoon uitziet.

In de 'Macdo,' zoals ze in Frankrijk zo lieftallig zeggen, lag een Spitskrantje, waarin stond dat een mevrouw uit Helsinki meer dan twee jaar dood op de bank zat, voordat ze werd ontdekt. De flat werd gerenoveerd en bouwvakkers waren bezig om iets met kozijnen te doen. Kijken ze naar binnen door het glas, zegt de ene bouwvakker tegen de ander, in het fins: 'he gozer, zie jij ook wat ik zie? Een schedel steekt uit die badjas! Dat is raar man, en de pantoffels hangen ook wel een beetje ruim om de stakerige enkels. Kijk nou toch eens!'
Hoofdschuddend keken die bouwvakkers elkaar aan.

'Sjezus, lijkt me vet schrikken.' om maar even jeugdige taal te bezigen, als je zoiets tegenkomt!
De politie keek later in haar koelkast en stelde vast, mischien door de schimmelcultuur, alhoewel valt er nog wel wat te schimmelen na meer dan twee jaar? Of door de uiterste houdbaarheidsdata op de produkten, dat de dame ongeveer meer dan twee jaar dood was. Knap werk.
En dat niemand haar heeft gemist? Toch triest. Zou het niet een tijdje gestonken hebben in het flatportaal? Het is natuurlijk wel koud in Helsinki.

Na mijn koffiestop en gratis krantje reed ik met de boodschappen naar huis. Mijn schapenvacht-jas waaide open bij elke trapbeweging op de fiets. Daar ergerde ik me gruwelijk aan, al die lamme bonthaakjes die ik al maanden moest repareren en dat ik dit nog maar steeds niet had gedaan. Bah, ellendig uitstelgedrag.
Nu ga je het doen.
Dag van een Mies.

dag 3

Altijd fijn even over 'het weer' te schrijven.
Gevaar, gevaar! het gaat ijzelen, zeiden ze op de radio. Ik reed met de auto door de brabantse Kempen. Buiten zag het er inderdaad heel grijs en dreigend uit.
Het is een winter die nooit meer ophoudt, denk ik.
Inmiddels ben ik thuis en hoor harde tikjes tegen het raam. Ze hebben gelijk, die weermensen.

Ik had een bijeenkomst met een schrijversclubje, veelal bejaarden mensen, die lekker rustig en ontspannen zijn. Ik houd van bejaarde mensen. We lazen autobiografische teksten.
Er was een dame bij die jaren in het klooster zat. Ze droeg een habijt en dat vond ik interessant. De europese burka -avant la lettre- zou je kunnen zeggen. Met dit gewaad viel niet te fietsen . Ik heb eigenlijk ook nog nooit een burkavrouw op de fiets gezien.

Wat een verschil met het vorige schrijversgroepje, afgelopen week.
Bij de kennismaking mompelde een meisje van 24 onverstaanbaar haar naam, terwijl ze de andere kant opkeek. 'MMMMamoiemi' heette ze. Ofzoiets. 'Wat zeg je,' vroeg ik, waarop ze nogmaals onverstaanbaar haar naam mompelde. Weer dezelfde klanken, de blik gericht naar het plafond.
MMMm.etc wilde mij eerst niet bij het groepje hebben, omdat ik zo onbeschrijfelijk oud was. Het is ook niet niks, zo'n ouderwetse burgerlijke taart! De andere jongeren vonden dit te ver gaan en waren bereid mij een kans te geven.Vreugde. Hoi hoi.

Ook jeugdigen bezitten vooroordelen. Ik had naar het anti-discriminatiebureau kunnen stappen, destijds zo populair, maar weet niet of het er nog is. Voor werk te oud en nu ook nog bijna afgekeurd voor het uitoefenen van een hobbie. Het moet niet gekker worden. Respect man!

MMMM verwierp al mijn tekst, met licht schuddend hoofd en minzaam glimlachje, naar de prullebak. Zij had dan ook de school voor de journalistiek gedaan en was volleerd voor de rest van haar leven. Ik was een beetje verbouwereerd.
Kind toch, en dat terwijl ze nog steeds bij haar ouders woonde...
Ik geloof dat wij elkaar niet lagen. Zal wel aan het leeftijdverschil liggen.
Oh, geef mij toch een lekkere frisse bejaarde, elke dag.
Bij dat clubje kom ik niet meer. Beetje dat gezever van zo'n snotneus aanhoren.
dag van een Mies

volgende dag

In Denemarken hadden ze zon, gisteren, zei I aan de telefoon. Zij is mijn dochter en woont daar omdat ze een deense vriend heeft. Diezelfde zon scheen vandaag hier, dus moest ik een rondje heide doen met het hondje. Daar zit niks anders op, je kan die gratis vitamine D niet laten lopen. Ouderwets allochtoonse dames hebben niet genoeg vitamine D, heb ik eens gehoord. Ze zitten te veel binnen en als ze dan een blokje om mogen, doen ze weer een doekje over het hoofd. Hoe kan die zon er dan bij komen?

Dit keer drink ik een kopje thee op de bank. Het is half 5 en de zon verdwijnt al een beetje achter de huizen tegenover. Ik ben niet laaiend enthousiast over de kokosmakroon, hij lijkt wat verouderd. Uit zuinigheidsoverwegingen op de markt gehaald; 4 pakken koekjes voor bijna niks. Soms heb je dan ook niks. Zouden de vogels van kokosmakronen houden?

De hele dag hoor ik doordringende verbouwingsgeluiden van mijn nieuwe buurvrouw, een vierkant, nors, stug type. Helaas is ze vergeten zich voor te stellen toen ze hier kwam wonen en ook heeft ze verzuimd even aan haar naaste buur, aan mij, te vertellen dat ze het debiele plan had om haar hele huis van binnen te slopen. Het nare vrouwtje veroorzaakt al twee weken'permanente overlast. Deze ellende kan maanden duren. Vanochtend werd ik om 8.15 uit bed getimmerd. Woonde ik maar alleen aan de rand van een bos.

Toevallig is mijn buur een pot. Dat vertelde de aardige bouwvakker die daar de hele dag aan het timmeren is en mij liet zien dat al de vloeren eruit lagen. 'Ze logeert bij haar vriendin', zei hij. Ik had al zo'n vermoeden. Meestal vind ik potten leuk, maar deze niet.
Bovendien praat ze plat brabants! Ook dat nog. Bij het horen van zulke onontwikkelde geluiden
draait mijn maag zich om.
En nog 1 ding: ze heeft alle ouderwetse tegeltjes overal uit gesloopt, nou dan weet je het wel!

Keiharde boorgeluiden. Het zijn gehorige huizen. Het geluid lijkt op de tandartsboor. Toevallig was ik vandaag bij de tandarts. Twee gaten heeft hij gevuld. Zonder verdoving.
Er wordt vaak in mij geboord de laatste jaren; mijn kiezen hebben altijd wat en zelden wat leuks. Het is een sympathieke tandarts. Voordat hij van start gaat, met zijn assistente en de apparatuur, legt hij kort zijn hand op mijn schouder. Hij kijkt mij buitengewoon persoonlijk aan,
en zegt vriendelijk dat hij zijn uiterste best gaat doen, lief he! Mies