regendag

Mijn voeten waren vandaag 3 keer natgeregend. Dit omdat het dus de hele dag goot, en mijn schoenen plotseling water doorlaten. Dat is nieuw, daarvoor deden ze zoiets echt niet. Mijn dure LoWa wandelschoenen zijn nog maar 1 jaar oud en laten mij nu al in de kou staan. Dat terwijl ik ze zelfs regelmatig ingevet heb, aan de buitenkant en ze van binnen de befaamde goretex laag bezitten. Een welbekende laag onder natuurwandelaars, de laag die zo duur is en waar geen spatje regen doorkomt. Mooi niet dus.
Ik moet zeggen dat ik teleurgesteld was in dit product.
Vanwege die koude voeten stond ik net onder de warme douche.

Hier dacht ik aan bananen. Ik snapte zelf ook niet waarom. Of misschien toch; ze waren op! Behalve grannys, de groene appels die erg lang moet reizen om hier te komen, volgens mij komen ze meestal uit NieuwZeeland, lag er niks meer in mijn grote rieten fruitschaal. En die grannys lagen er al weken en weken. Ze bleven er steeds maar precies hetzelfde uitzien. Daar verbaasde ik mij over. Ze hadden dikke schillen, die niet rimpelden en geen bruine vlekken vertoonden. Ik wou dat mijn huid ook op zo'n granny leek. Alleen van binnen zou ik dan wel meer smaak willen hebben, want die appels zijn echt ontzettend vies.
Ik ga ze allemaal weggooien. Misshcien lusten de vogels ze wel.

Wat de bananen betreft: Ik herinner mij een opleiding waar ik in een tijdje terug aan deelnam. Iets over export-management zou ik leren, zodat ik daarna aan export-zaken kon deelnemen. Dat leek mij een gezonde ontwikkeling, want daarvoor had ik nogal langdurig rondgezweefd in vage sferen. Dit was strak, zakelijk en duidelijk.
Tijdens de opleiding sprak men veel over penetreren. Maar dan van de markt. Daar moest ik nogal aan wennen. Deze macho-terminologie kreeg ik er moeilijk in, maar deed mijn best.

Op een gegeven ogenblik moesten we een presentatie houden, om de beurt.
Ik zou bij God niet meer weten waarover het had moeten gaan. Maar ik deed iets met bananen. Deze had ik op papiertjes getekend en liep er mee door de klas. Waarschijnlijk had ik er een gedicht bij, dit als inleiding op een serieus vervolg.
Volgens mij was het heel creatief en hopelijk diepzinnig van aard. De dame die onze groep begeleide, een strenge zakelijk vrouw in mantelpakje kon zich niet meer inhouden. Ze riep onbeheerst en wild uit; Wat doe jij in vredesnaam op deze opleiding? Wat ben je aan het doen?? Ja, duh, ik zat met die papieren bananen immers, mooi werk af te leveren. Voor de goede verstaander.

Helaas werd ik kort na deze affaire verwijderd uit de opleiding en kon mijn zakelijke carriere dus wel schudden. Men weigerde mij een stage te verschaffen in het zakelijk werkveld, omdat ik daar niet zou passen. Wel hadden ze kapitalen opgestreken om mij als cursist aan te nemen.
De mantelpakjesdame en haar vriend hadden goed aan mij verdiend. Het bleek weggegooid geld. Na de bananen zat ik werkloos thuis. Een illusie armer. Het zakenleven, niet voor mij.

De hond piept, het moet eruit. Het zal nog harder piepen als het de regent voelt. Buiten giet, stortregent het. Ik denk dat de aarde gaat overstromen en zoek mijn oude regenlaarzen maar eens op.

dag van een Mies